Kendimi denize mi attığımı sanıyorlar…

ama içimde hiç korku yok!… şu taş sandala tutunmak aslında o kadar doğal ki…

bir bilseler, bir farketseler onun bana/bize zarar vermeyeceğini.

o taş sandalın da bizden olduğunu, BİR olduğunu!!!

anlasalar dalgalarıyla bizi sarssa bile, geçen gemilerin hayatımıza kattıklarını.

ah bir görseler aslında içimizde nelerin gizli olduğunu!

Çok üşüyorum… Çok masraflıymış petekleri yaptırmak. Evden de çıkacağız. Yaptırmazsak ufaklık hasta olacak… Ne yapmalı?
En iyisi ufaklığı anneme göndermek. Ev bulana kadar. Nasılsa uzun sürmez değil mi? Sürmez tabii… evet evet, onu anneme gönderelim. Hem bu süre içinde annem de kendi evinde vakit geçirmiş olur. Kadıncağız çocuğa bakacağım diye bizde kalıyor hafta ortası… Ben de gider gelirim bu arada…

……

Son zamanlarda ne kadar da uzağız birbirimizden…  Beraber paylaştığımız ne kadar az şey var artık. Soğuğuz… aynı bu ev gibi… petekler gibi tamirat istiyor kişiliklerimiz… Petekleri yaptırsak düzelir mi? Ya da bir an önce ev bulup, taşınsak tekrar ısınır mı kalplerimiz…??????

Şarkılar, türküler, hoplayıp zıplamalar.

Küçük Bey çok memnundu, özellikle 10′dan geriye doğru sayıp, hoplayıp zıplama kısmına bayıldı. Sırf o sevdi diye belki 10 kere tekrarladık bu oyunu.

Bu kadar ayakta kalmaya alışkın değildi, ne kadar istemese de uykuya kucak açtı. O uyuklamaya başlayınca, sardım onu. Artık kokumdan mı yoksa hiç dayanacak gücü kalmadığından mı bilinmez, hemen uyuyuverdi.

Arka odada yatak hazırladı kuzenim. Dikkatle koydum yatağa.

Kendi yatağında yatmayı reddettiğinden beri neredeyse hiç yanlız uyumadı küçüğüm. Bu durum çok zorladı beni. Üstüne gece sütünü kesmemesi dönem dönem zıvanadan çıkarmıştır beni.

Çok söylendim “artık kendi yatağında uyu, ne zaman kendi yatağında yatmak isteyeceksin, ben ne zaman deliksiz bir uyku uyuyabileceğim?”

O arka odada uyurken ben içeride rahat edemedim bir türlü. Kaç kez kontrole gittim kimbilir?

En son kontrol etmeye gittiğim sırada farkettim onun kokusuna aslında benim ihtiyacım olduğunu ve benim bu ihtiyacım yüzünden onu da kendime ne kadar bağımlı kıldığımı!

Ah be Delid! Sen evladına ne yaptığının farkında mısın?!!!

O da benden hoşlanıyor mu acaba? Bakışlarından hoşlanıyormuş gibi…

Ne tuhaf! Lise aşkıma ne kadar da benziyor…

Birazdan şu büyük kapıdan içeri girecek ve hayat kaldığı yerden devam edecek…

Şimdi işin yoksa şu sapık profesöre asistanlık yap!

Hah işte, iti an, çomağı hazırla. Yine sarkıntılık yapacak, belli.

Bornozla gelmiş sınıfa Hannibal Lecter kılıklı herif!!!

Purefect’te de sırnaşmaktan bahsediyor bir de… Kesinlikle olmaz!

O çok narin… incinir… kırılır…

İzin veremem…

Eyvah! Geliyor işte…

Ne kadar da güzel bugün, yeşil ona çok yakışmış…

Birşeyler yapmalı, onu bu sapıktan korumalı…

Yıllardır görüşmüyorduk, şimdi evime nasıl geldi, hangi yüzle?

Hangi arada eşimi aldı elimden? Hangi arada oğlumu sahiplendi?

O kadar zıt kişiliklerdik ki!

O tam bir dişiydi, bir bakışı yeterdi etrafın ilgisini toplamaya…

Her konuda söyleyecek bir sözü vardı, kuracak cümleleri…

En kötü anında bile başarırdı güçlü görünmeyi…

Bense………….. şu noktaların oluşturduğu boşluğu bile dolduramazdım!

“Kabul et” dedi, “Bana hayransın”.

“Saçmalama!” dedim… “Yaptığına mazeret bulmak için gerçeklikten uzak bahaneler üretme!”

“Asıl sen saçmalama. Gör artık gerçekleri!

Ben senin bastırdığın kişiliğinim.

Öyle olmasa nasıl alırdım eşini elinden, nasıl tutardım oğlunun elinden?!”

“Kabul et artık!”

Sen “BEN”sin, ben de “SEN”!!!

Senin önceliğin kendinsin!

Sen kendini güzelleştirdiğin zaman, çevren de güzelleşecek.

Herkes kendinden sorumlu.

Oğlun için yapabileceğin tek şey ona örnek olmak.

O sende SEN’i gördüğü zaman, zaten istediğin şeyi başarmış olacaksın!